Hoewel er geen twijfel over bestaat dat een duidelijke scheiding van trajecten tussen acute en electieve zorg de negatieve effecten op het gezondheidszorgsysteem als geheel kan minimaliseren; E\u00e9n les die we van Covid-19 hebben geleerd, is dat deze scheiding noodzakelijk is om de volgende pandemie effectief het hoofd te kunnen bieden.<\/p>\n
De impact van Covid-19<\/strong><\/p>\n De pandemie heeft een aantal zwakke punten in de gezondheidszorgstelsels in de wereld aan het licht gebracht die de veerkracht op kritieke momenten kunnen aantasten. Hoewel ziekenhuizen in veel landen het relatief goed hebben gedaan, heeft de uitbraak van Covid-19 enkele ongewenste effecten gehad op de meeste niet-acute delen van het gezondheidszorgsysteem: afspraken werden geannuleerd en diagnostische procedures en keuzebehandelingen werden uitgesteld.<\/p>\n Een van de meest zichtbare effecten is de duidelijke toename van het aantal mensen dat wacht op diagnostische tests en keuzeprocedures als gevolg van verminderde activiteit en een lager aantal pati\u00ebnten in sommige gebieden.<\/p>\n Wat ook zorgen baart, is dat de tijden voor het maken van een afspraak met een consulent tijdens de pandemie ook zijn toegenomen en dat de toegang tot de eerstelijnszorg beperkt was, waardoor een \u2018verborgen achterstand\u2019 van uitgestelde verwijzingen ontstond. In een door adviseurs geleid systeem met verminderde pati\u00ebntenstromen wordt het wachten op een consultatie een knelpunt.<\/p>\n Het vergroten van de veerkracht<\/strong><\/p>\n De pandemie biedt echter ook kansen voor verandering. Naarmate de crisis vorderde, is de focus verschoven van het zoeken naar oplossingen voor de onmiddellijke crisis, waarbij gebruik wordt gemaakt van tijdelijke oplossingen voor de korte termijn, naar aanpassing aan het leven met het Covid-19-risico op de langere termijn. Er ligt een hernieuwde nadruk op het zoeken naar een grotere ingebouwde, toekomstbestendige veerkracht voor de toekomst.<\/p>\n Het gaat duidelijk niet alleen om het investeren in gebouwen en uitrusting. Naast een uitbreiding van de capaciteit zal bijvoorbeeld ook het personeelsbestand moeten worden uitgebreid. Er zijn ook argumenten om de toegang tot diagnostische diensten en keuzeprocedures buiten de ziekenhuisomgeving te vergroten.<\/p>\n Het aanbieden van meer tests en scans in de gemeenschap zou niet alleen handig zijn voor pati\u00ebnten, maar ook leiden tot een aanzienlijke vermindering van het aantal pati\u00ebnten dat in acute ziekenhuizen wordt opgenomen en zou tot effici\u00ebntieverbeteringen in het gezondheidszorgsysteem als geheel kunnen leiden.<\/p>\n Een flexibelere aanpak<\/strong><\/p>\n Een duidelijke scheiding van trajecten is al mogelijk door bepaalde activiteiten naar een apart gebouw of een ander nabijgelegen ziekenhuis of gezondheidscentrum te verplaatsen. Bestaande gebruiken flexibele zorginfrastructuur<\/a>Voorzieningen kunnen echter worden opgezet daar waar ze het meest nodig zijn. Dit kan op de eigen locatie van het ziekenhuis zijn om een minimale verstoring van het pati\u00ebntentraject te garanderen; of dichter bij gemeenschappen.<\/p>\n Hoewel mobiele units vaak worden gebruikt om extra capaciteit op een ziekenhuislocatie te cre\u00ebren, zijn ze ook ideaal om de dienstverlening dichter bij de pati\u00ebnten te brengen. Mobiele en modulaire beeld- en endoscopie-units kunnen op vrijwel elke locatie worden opgesteld om binnen zeer korte tijd een stand-alone, Covid-veilige diagnosefaciliteit te cre\u00ebren.<\/p>\n Mobiele gezondheidsfaciliteiten, die beschikbaar zijn voor een reeks specialistische en algemene procedures, kunnen worden opgezet als integraal onderdeel van het gezondheidszorgsysteem bij een plaatselijke huisartsenpraktijk, een gemeenschapsziekenhuis, een tandartspraktijk of een andere gezondheidsgerelateerde locatie. Ze kunnen worden gebruikt om de capaciteit op vrijwel elke locatie te vergroten.<\/p>\n De voordelen van mobiele zorgeenheden in deze context zijn duidelijk. Vanwege hun flexibele en verplaatsbare aard spelen sommige soorten mobiele eenheden al een belangrijke rol bij het leveren van pati\u00ebntendiensten in de gemeenschap. De mobiele infrastructuur kan evolueren en veranderen naarmate de behoeften veranderen, en kan snel worden aangepast om op een noodsituatie te reageren.<\/p>\n Het vormen van samenwerkingsnetwerken<\/strong><\/p>\n Om ge\u00efntegreerde zorg te kunnen leveren, is het noodzakelijk om vanuit het hele systeemperspectief te kijken. Een essentieel onderdeel van een flexibel en veerkrachtig gezondheidszorgsysteem is het vermogen om middelen over een groter gebied te bundelen, waardoor diensten kunnen worden verleend waar en wanneer deze het meest nodig zijn. De sleutel om deze aanpak te laten werken is het ontwikkelen van samenwerkingsnetwerken.<\/p>\n Nieuwe diagnostische apparatuur zoals scanners en endoscopen zijn kostbaar en het gebruik van nieuwe faciliteiten zal moeten worden gemaximaliseerd. Om praktische en financi\u00eble redenen zal er een beperkt aantal locaties zijn waar een MRI-scanner of een endoscopiefaciliteit kan worden gehuisvest, waardoor veel pati\u00ebnten nog steeds enige afstand zullen moeten afleggen naar een centrale locatie.<\/p>\n Met mobiele infrastructuur kunnen de faciliteit en apparatuur echter tussen locaties worden verplaatst om diensten dichter bij pati\u00ebnten te verlenen. De flexibiliteit die mobiele gezondheidszorg biedt, betekent dat er een netwerk kan worden gecre\u00eberd waarbinnen eerstelijnszorginstellingen, gemeenschapsziekenhuizen en andere gezondheidszorggerelateerde instellingen centrale diagnostische middelen delen met behulp van een 'hub-and-spoke'-systeem.<\/p>\n Het leveren van gezondheidszorg in de gemeenschap<\/strong><\/p>\n Dit kan worden geleverd met behulp van een combinatie van een ontvangstfaciliteit, of 'docking unit', en een reeks mobiele gezondheidszorgfaciliteiten. De dockingunit wordt ingericht met de juiste aansluitingen, zoals nutsvoorzieningen en verbindingsgangen, ter voorbereiding op de ontvangst van een mobiele voorziening, zodat deze eenvoudig en snel kunnen worden aangesloten.<\/p>\n Een dergelijk systeem geeft zorgverleners vrijwel onmiddellijke toegang tot volledig uitgeruste diagnostische faciliteiten. Mobiele voorzieningen kunnen vervolgens eenvoudig binnen het netwerk worden verplaatst en snel op een andere locatie worden ge\u00efnstalleerd. Binnen het samenwerkingsnetwerk kan een reeks klinische diensten worden geselecteerd die aansluiten bij de vraag en zorgbehoeften in de lokale omgeving, of die verschillende gespecialiseerde faciliteiten in rotatie aanbieden.<\/p>\n Een van de belangrijkste voordelen van het gebruik van flexibele infrastructuur is dat het een oplossing met laag risico en minder kapitaalintensiteit biedt voor het vergroten van de toegang tot diensten, met flexibele prijsstructuren. Het biedt ook een laag operationeel risico, omdat onderhoud en reparatie worden verzorgd door de leverancier van de faciliteit. Met een flexibele oplossing als deze zouden de kosten van contractering, personeel en uitrusting van de faciliteit, evenals de voordelen ervan, tussen de aanbieders kunnen worden gedeeld.<\/p>\n Als alternatief kunnen mobiele en modulaire units worden gecombineerd om een stand-alone vaste diagnostische hub te cre\u00ebren in vrijwel elke lay-out, met wachtruimtes voor pati\u00ebnten, spreekkamers, scan- en procedurekamers, alle specialistische apparatuur, herstelruimtes en personeels- en pati\u00ebntenfaciliteiten.<\/p>\n Een pati\u00ebntgerichte oplossing<\/strong><\/p>\n Uiteindelijk is het doel om zowel de acute als de electieve wachttijden te verminderen en de pati\u00ebntresultaten te helpen verbeteren \u2013 voor alle pati\u00ebnten, waar dan ook.<\/p>\n In het voorbeeld van Australi\u00eb, waar bijna drie op de tien mensen in landelijke en afgelegen gebieden wonen, offici\u00eble gegevens<\/a> laat zien dat mensen die in landelijke en afgelegen gebieden wonen vaker ziekenhuisopnames, sterfgevallen en verwondingen hebben en ook een slechtere toegang hebben tot en minder gebruik maken van de eerstelijnsgezondheidszorg.<\/p>\n